مدتهاست دستم با نوشتن بیگانه ست و تنها در دنیای خودم حرف میزنم اما دلم پر میکشه برای همه ی اون سالهایی که دردهام لباس واژه‌ می‌پوشیدند و مرتب می‌نشستند بر تن کاغذ .... خسته م از روزگار از آدمها.... هر روز میترسم که مبادا این همون روز باشه که من از پا میفتم و اشتباه غیرقابل جبرانی میکنم ...دردها و اف...

نمیدونم چه سری هست توی وجود آدمیزاد که، پنجاه و پنج کیلو هیکل میشه بازیچه چند گرم دل و نمیدونم چطور خدا اینقدر ما رو ضعیف آفریده که همیشه معطل و تحت تاثیر دلیم..... و وای به روزی که بازیچه ی یک دل سنگی یا یک دل سیاه بشیم تمام زندگی میشه لحظه لحظه آرزوی مرگ.... وای به روزی که یک مادر بشه بازیچه ی دل ...

مدتهاست دستم با نوشتن بیگانه ست و تنها در دنیای خودم حرف میزنم اما دلم پر میکشه برای همه ی اون سالهایی که دردهام لباس واژه میپوشیدند و مرتب مینشستند بر تن کاغذ .... خسته م از روزگار از آدمها.... هر روز میترسم که مبادا این همون روز باشه که من از پا میفتم و اشتباه غیرقابل جبرانی میکنم ...دردها و افکار...

فکر کنم بن بست هم خسته شده اینقدر که تا پام بهش میرسهاولین جمله که تو مغزم تکرار میشه اینه:«دلم گرفته»چقدر سخته وچقدر سنگینه تحمل بار دلتنگیروزهای سخت کی تموم میشن؟!اصلا قرار هست تموم بشن؟چقدر تکرار مکررات...انتخاب واژه مبهمی است.

روز به روز که میگذره دور و دورتر میشم از آدمی که بودمانگار دارم مچاله میشم درون خودمنمیدونم من خیلی کوچیک شدمیا دنیای درونم خیلی بزرگ شدهاما تحمل بیرون و آدم هاش دیگه از توان من خارجه...

درود و احترام به همه ی خوانندگان بن بستخواهش میکنم از دوستای خوبی که هنوز میان اینجااز خودشون آدرس سایت یا شماره یه نشون بذارن خلاصه....دلم برای خیلیهاتون تنگه...

روزهای سختی رو پشت سر میذارم و نمیدونم کی قراره به پایان برسند.بهروز میگه : رها کن همه چیز رو اینقدر سخت نگیر به خودتنمیدونم شاید حق با بهروز باشهمیگه : هیچوقت نفهمیدم تو چرا عاشق سختی کشیدنی؟!خودمم موندم ...نه میتونم فکرم رو متمرکز کنم که بنویسم نه میتونم درست تصمیم بگیرمگیج و گنگ و کلافم ...خداکنه...

کاش میشد از تمام دردها نوشت،کاش قلم را یارای نوشتن بود و انگشتان را توان هدایت.کاش میشد ناگفته ها را فریاد کرد.کاش میشد چون باد ، ولگرد تمام کوچه، پس کوچههای شهر شد.کاش میشد گیسوان را به دست باد سپرد، شاید او نوازشگر مهربانی میشد.کاش میشد با باد همقدم گز کردن خیابانها بود.شاید از بار دلمشغولیها و دغ...

گاهی غرق میشم تو افکارم و میبینم دنیام پر شده از جای خالی چیزها و کسانی که دوستشان داشتم.به خودم میام میبینم گرداگردم هستن افرادی که هنوزم بودنشان دلیل بودن استعجب پارادوکس غریب و کشنده ای ست.اما مگر زندگی جمع اضداد نیست؟!

من مامان نمونه ای نیستم اماخیلی سعی کردم مامان خوبی باشم.الان میدونم که خوب بودن تعریف ها و گونه های مختلف دارهمن با اون تعاریف مامان خوبی هم نیستم.و دیگر هیچ...

امان از پایان شهریور و آغاز مهرامان از مرور بی پایان مکرراتامان از خاطرات و روزگاری که نقشش تنها بغض آفرینی ست.امان از درد که از هر سو درد استامان از دل که بسیار بی پناه و بی گناه و تنگ است.

روزهای زیادی گذشتند و روزهای زیادتری خواهند گذشتدارم فکر میکنم چقدر دلم تنگه برای همه چیزبرای روزهای دور... تصمیم گرفتم ساده تر بگیرم ، ساده تر نگاه کنم.فکر میکنم نیازی به اینهمه پیچیدگی نیست...زندگی در عین پیچیدگی فراوان، میتونه خیلی ساده باشه.تا امروز زیادی جدی گرفتمش.دیگه کافیه! حق با سپهری هست:«...

چقدر غم انگیز است که به این شعر برسی:«نه در غربت دلم شاد و نه میلی در وطن دارم....»این روزها تنفس در هوای وطن به جای اکسیژن ،ناامیدی به سلولهای پیکر اجتماع می بردو به جای دی اکسید کربن ،ته مانده امید

وقتی برای حرف زدن دلت راهی جز نوشتن نمیذاره برات وقتی   چاره   ای جز نوشتن نداری باید تن بدی به این چاره ی بیچارگی

اومدم تو بن بست قدم بزنم تو بن بست نمیشه قدم زد نازنین تهش بسته س خب باشه اشکالی نداره میام تو بن بست   پرسه   میرنم پ.ن : سهراب گفته منم نوشتم «زندگی سیبی ست گاز باید زد با پوست» الان فهمیدم مشکل کجاست سهراب جان؛ هر کس نازنین میشناسه میدونه ٫ نازنین سیب دوست نداره!!! پی نوشت پ.ن : باید بیام دستی به...

ساعت ها میشه اندیشید به هیچ... و این هیچ هر هیچی میتونه باشه و هیچ باشه...

از تیــــــــــــــــر میکــــــــشمهمان تـــــــــیر منحــوس زمینی شـــدنماز همان روزهای نخستاز همان ابتدایِ آغــــازهمــــــان سالهای سخت یـــا از بـــهمــــنبـــهمن سختی که سختی هامُ میخواستم به کمکش دود کنم نمیــــــــــــــــــدانــــــم........

شبهای روشن و روزهای تیره و گاه خاکستری همه خستگی های زمین روی شانه هایی تکیدهبازدم هایی که آه می شوند... پی در پی چشمانی که دیگر درخشیدن را از یــاد برده اند و آرزوی اینکه همیشگی باشند شبهای روشنت حتی به قیمت گزاف همه بی خوابی ها...

خوش به حال انارها و انجیرهــــــــا دلــــــــــــــتنگ کـــه میــــشوند مـــــی تــرکــــــند.....

الهه میخونه :ای وای چشمام بیخوابه ای وای قلبم بی تابه...صدای نفس کشیدنت بیشتر از اینکه برام آرامش بیاره مسولییت میاره و من خسته از اینهمه مسولیت و ناچار.... اما باز هم دوستت دارم با تمام این خستگی ها و بی خوابی ها